powiekszenie my dearest. pretty sweaty already. a little detuned. exactly how we want i guess.
KING - AKONG
thrown into the evil weather / right after my movie stopped / it was a black and white movie / it was the arctic weather/ clean as i have never been / before your face / got washed off my shirt / it was a science fiction movie / it was a worn out shirt / you refer to critical masses / that would (must) be your latest blues / i am watching terrible movies / i am watching molecules dancing / blown into these lovely bubbles / glad that has no side effects / it was a romantic movie / i fell asleep to soon to assume any conflict / i fell asleep to soon to assume any character / i fell asleep to soon to assume any story / ~
@2 months ago#lyrics #your latest blues
FEEEEEEEEDBCK «
Auf der Bühne steht ein Klavier, ein Laptop und ein bärtiger Mann mit Gitarre. Das ist Touchy Mob aus Berlin, der Herzen in Käfige sperrt, um später die Gitterstäbe mit unerwartbaren emotionalen Ausbrüchen zu sprengen. Eben erst hat er die Musik zu Finn-Ole Heinrichs Hörbuch „Auf meine Kappe” eingespielt. Sein Album „Pets Of Plenty“ kann und muss man komplett von seiner Webseite laden.
HERZRASEN 11/09
heute entführe ich Euch in den Streichelzoo. Mit von der Partie ist Bartträger Ludwig a.k.a. Touchy Mob aus diesem Berlin, das hier auch schon mal erwähnt wurde. Ganz bezaubernder, betörender und kaum einzuordnender Neo Singer/Songwriter Lofi Loop Electro Folk irgendwo zwischen Matt Elliott, Kalkbrenner, Grizzly Bear und Animal Collective. Ich bin gleichzeitig begeistert, wahnsinnig und süchtig. MUSS.DAS.LIVE.SEHEN!!!
RELING SICHERN 10/09
ein illustrer bärtiger berliner, namens touchy mob, macht wirklich tolle musik. sein aktuelles album heißt “Pets Of Plenty”, erschien auf dem polnischen diy label Gingerbread Records und beinhaltet 9 songs, die man unter neo-folk-elektro-pop einschubladieren könnte.
ROTE RAUPE 11/09
Pochodzący z Berlina Ludwig Plath na debiutanckim albumie pod szyldem Touchy Mob w doskonały sposób łączy dwa odległe muzyczne światy. Jego muzyka to przede wszystkim akustyczne melodie, czasem oparte o swobodne improwizacje, innym razem o powtarzające się gitarowe motywy. Dodaje do nich chłodne, syntetyczne i odrobinę transowe brzmienia w stylu minimal techno - porównania do twórczości Moritz von Oswald czy The Field nie będą tu wcale na wyrost. Efekt tej fuzji jest rewelacyjny – Touchy Mob tworzy przejmujące kompozycje pełne zarówno muzycznej oziębłości jak i nastrojowego ciepła. Pierwszy, „Your Latest Blues” to wygrywana w tle powtarzająca się partia gitary akustycznej, jednak już w drugim utworze pojawiają się bity, którym nie tak daleko do dokonań The Knife; później nie zabraknie odwołań nawet do stylistyki dancehallowej. Plath nieustannie bawi się muzyką – raz serwując psychodeliczne, freakfolkowe melodie, w których przetwarza swój wokal; innym razem do szpiku przejmujące, smutne elektroniczne utwory („Winter Garden II” następcą „Kid A”?). Niemiec przemieszcza się ze skrajności w skrajność, jednocześnie finezyjnie spajając te dwa światy – oklaski za pomysłowość i sposób w jaki to robi. Zmianami muzycznych kierunków zaskakuje nieustannie, a najbardziej w trwającym ponad 12 minut, finałowym utworze, zgoła odmiennym od tego, co znajduje się na całej płycie. Takie operowanie uczuciami z dwóch różnych biegunów mało komu udaje się stworzyć w tak ciekawej formie.
POPUP 11/09
Wer einmal ins fabelhafte Hörbuch “Auf meine Kappe” (gerade erschienen) reingehört hat, der hört automatisch die zaghaften Zwischentöne. Es herrscht in diesem Best-of ein Flirren, das nicht allein vom Noise-Sound Ludwig Plaths kommt, der für Finn-Ole ein paar rätselhaft-schöne Stücke komponiert hat.
1LIVE 11/09
Niemiecka scena jest w naszym kraju słabo znana, dlatego też możliwość zobaczenia Touchy Moba na żywo dała polskiej publiczności nieczęstą okazję sprawdzenia, co muzycznie piszczy u naszych zachodnich sąsiadów. Z czym kojarzy się statystycznemu Polakowi muzyka niemiecka… Nena? No dobrze, ktoś siedzący w cięższych klimatach wspomni o Rammsteinie, a mający cokolwiek do czynienia z elektroniką wymieni jeszcze Kraftwerka. Natomiast z chwytających za gitary znani są jeszcze Die Arzte i - a jakże, przecież nie mogłem ich pominąć - Die Toten Hosen. Współczesna scena niemiecka? Cóż, pomijając pasjonatów, kiepsko u nas z wiedzą na jej temat. Zapewne jest to głównie skutek niewielkiej obecności tej muzyki w naszych mediach. Na szczęście ostatnimi czasy jakoś częściej słyszy się o niemieckiej eksperymentalnej elektronice, dzięki czemu, takie pojęcia jak minimal techno, są znane co raz większej ilości osób. Tak właściwie, Touchy Mob to trochę inna para kaloszy. Owszem, podkłady elektroniczne wędrujące momentami w okolice minimal techno też się pojawiają, ale ogólny profil artystyczny Ludwiga Platha przypisałbym raczej folkowym singer-songwriterom z USA, a niżeli niemieckim twórcom pokręconej elektroniki. No bo, jakie inne skojarzenia można mieć kiedy widzi się na scenie faceta ze stylową brodą (patrz: Bon Iver), dzierżącego w ręce gitarę akustyczną. Jeden mały szczegół powoduje, że mimo silnych inspiracji takimi wokalistami jak Devendra Banhart, w muzyce berlińczyka znajdujemy coś więcej. To “coś” to mała, zamocowana na gitarze konsoleta, dzięki której artysta do delikatnego i sentymentalnego utworu, potrafi nagle wprowadzić zarówno ambientowe podkłady, brzmienie, którego pewnie nie powstydziłoby się Animal Collective czy też housowe wręcz rytmy. Te wszystkie sztuczki znakomicie się sprawdzają na żywo, kiedy to publika próbuje odgadnąć, jaki charakter będzie mieć kolejna zaśpiewana przez Platha piosenka. Z dodatkowych atrakcji odnotować jeszcze warto obecność Tobiasza Bilińskiego z Kyst, gościnnie śpiewającego i grającego na bębnach w kilku kawałkach. Touchy Mob swoim eklektyzmem zrobił duże wrażenie nie tylko na mnie, ale i na publiczności zgromadzonej w sopockiej Papryce. Ludzie słuchali muzyki Niemca z dużym skupieniem, nagradzając gromkimi oklaskami każdą piosenkę, jaką wykonał. Pod koniec długiego występu dało się odczuć lekkie znużenie, ale przynajmniej nie można było zarzucić wokaliście, że nie dał z siebie wszystkiego. Pozostaje tylko czekać na pełnoprawny longplay, który ma zostać wydany sumptem trójmiejskiego Gingerbread Records, prowadzonego przez członków grupy Kyst.
UWOLNIJMUZYKE 09/09
@4 months ago
